Jeziv „ženski glas“ koji je NASA snimila duboko u okeanu i dalje progoni naučnike, a ljudi se naježe kad ga čuju

Zvuk je snimljen u Tihom okeanu od strane Nacionalne uprave za okeane i atmosferu Sjedinjenih Američkih Država (NOAA), ali do danas istraživači nisu uspeli da precizno utvrde njegovo poreklo. Prepoznatljiv je pod nadimkom „Julia“, a opisuje se kao sablasno mumlanje nalik ljudskom glasu.

NOAA je zvuk registrovala 1. marta 1999. godine koristeći autonomnu mrežu hidrofona postavljenu u istočnom delu ekvatorijalnog Pacifika. Na osnovu analize, naučnici su uspeli da okvirno lociraju izvor zvuka na prostoru između Bransfildovog moreuzai rta Adar, oblasti udaljene više stotina kilometara jedna od druge, u blizini Antarktika. Zvuk je bio toliko jak da je detektovan sa udaljenosti veće od 4.800 kilometara i trajao je oko tri minuta.

Teorije i spekulacije

Kako tada nije postojalo konačno objašnjenje, pojavile su se brojne teorije zavere o mogućem poreklu zvuka. Neki korisnici interneta tvrdili su da se u isto vreme na NASA-inim snimcima iz misije Apollo 33A5 može uočiti „velika senka koja se ljulja u jugozapadnom delu rta, u trenutku kada je zabeležen zvuk“.

Naučno objašnjenje: Ledeni breg

NOAA je ipak ponudila racionalno objašnjenje za ovaj misteriozni zvuk. Prema njihovim istraživanjima, najverovatniji uzrok je ogromni ledeni breg koji se nasukao negde uz obale Antarktika.

„Zvuk poznat kao ‘Julia’ snimljen je 1. marta 1999. godine putem autonomne mreže hidrofona u istočnom delu ekvatorijalnog Pacifika. Najverovatniji izvor ovog zvuka je veliki ledeni breg koji se nasukao južno od Antarktika,“ stoji u zvaničnom saopštenju NOAA-e. (Izvor: National Oceanic and Atmospheric Administration – NOAA Vents Program)

Zvuk je imao karakteristike poznate kao „ledeni potres“, akustični signal koji nastaje prilikom trenja, pucanja ili pomeranja velikih ledenih masa u kontaktu s morskim dnom ili drugim ledenim formacijama. Slični zvuci zabeleženi su i ranije, poput poznatog „Bloopa“ iz 1997. godine, koji je takođe kasnije objašnjen kretanjem ledenih santi (izvor: Dziak et al., 2003, Geophysical Research Letters).