Mračna istorija grčkog ostrva koje danas izgleda kao raj na zemlji

Trikeri je idilično zeleno ostrvo na kojem nema automobila, nema ni pravih puteva - najveći deo infrastrukture čine pešačke rute. Ostrvo je malo, može peške da se pređe s jednog kraja na drugi za manje od sat vremena, ali garantovano je uživanje u prelepoj prirodi, netaknutim plažama i pogledu na poluostrvo Pelion. Na najvišoj tački ostrva uzdiže se impresivni Manastir Blagovesti Presvete Bogorodice, a u lučkom delu ostrva nalazi se tek nekoliko taverni i malih prodavnica.

Jedan od razloga zbog kojih je ostrvo ostalo gotovo netaknuto jeste njegova prošlost.

U 11. veku, Trikeri je bilo potpuno napušteno ostrvo, svi stanovnici bili su se preselili na kopno - smatralo se lakim plenom za pirate, a njegove uvale i zalivi bili su idealna mesta za skrivanje opljačkanog blaga. Tek u 18. veku, kada je jedan monah odlučio da se tamo nastani, ostrvo je prvi put posle više vekova dobilo stalnog stanovnika. Prema predanju, monah je pronašao izgubljenu ikonu Presvete Bogorodice i podigao crkvu pored ruševina stare kako bi u njoj čuvao ikonu.

Ipak, u Grčkom građanskom ratu, ostrvo je korišćeno kao zatvor i logor za prisilni rad političkih zatvorenika. Prvi su stigli 1946. godine, a 1947. muškarci su prebačeni u druge logore, dok je logor na Trikeriju postao zatvor za žene - komunističke i levičarske političke zatvorenice koje su zarobljene tokom rata.

Kada su žene, od kojih su mnoge sa sobom nosile bebe, stigle na puste obale Trikerija, bile su očarane prelepim pejzažima i zelenilom ostrva. Međutim, surova stvarnost logora ubrzo je raspršila svaku nadu da bi zatočeništvo moglo ličiti na boravak u raju. Mnoge od njih bile su primorane da spavaju na zemlji, hrane je bilo premalo, a zdravstvena zaštita za decu praktično nije postojala. Brojne preživele svedočile su i o prebijanjima i drugim oblicima torture od strane stražara, zbog čega je logor za političke zatvorenike više ličio na koncentracioni logor, piše Greek Reporter.

U septembru 1949. godine na ostrvo Trikeri prebačeni su i politički aktivisti iz drugih logora, pa je broj zatvorenika porastao na 4.700. Logor je zatvoren 1953. godine, kada su pušteni i poslednji zatvorenici.

Danas na Trikeriju gotovo da nema tragova te mračne prošlosti. Njegov pejzaž odaje utisak savršenog mesta za miran odmor, dok tirkizno more dodatno naglašava prirodnu lepotu ostrva koje je nekada bilo nemi svedok tolikih ljudskih stradanja.