Arheolozi konačno otkrili odakle su zapravo došli prvi Amerikanci na današnje tlo - svi su mislili da su pešačili preko Sibira, ali...

Ipak, teorija o njihovom poreklu i migraciji, o kojoj se decenijama raspravlja, sada je dovedena u pitanje. Iako je logično pretpostaviti da su se severnoazijski narodi kretali kopnenim pojasom koji je tada spajao Aziju i Ameriku (a koji je kasnije potopljen usled topljenja ledenih masa nakon poslednjeg ledenog doba), pojavili su se novi dokazi koji ukazuju na to da je migracioni put možda potekao sa ostrva Hokaido u Japanu i to mnogo ranije.

Arheolozi su pronašli bodeže stare oko 20.000 godina na najstarijim američkim nalazištima, koji su zapanjujuće slični kamenim alatkama iz istočne Azije iz istog perioda. Nakon detaljne analize tih vrhova, antropolog Loren Dejvis sa Državnog univerziteta u Oregonu otkrio je možda najjači dosadašnji dokaz da su drevni narodi sa Hokaida (i drugih delova istočne Azije) stigli do Amerike obalnim putem morem, a ne kopnom.

Mnogi od ovih artefakata čak su stariji od čuvenih „Clovis“ vrhova koplja kojima su lovci ubijali mamute i drugu divljač. Ti alati su bifacijalni, znači obrađeni s obe strane kako bi se dobili tanki i precizni sečivi i pritom manji i lakši od kloviskih i kasnijih oruđa.

„Iako se oblici vrhova projektila sa ovih ranih lokaliteta donekle razlikuju, oni pokazuju osnovne tehnološke sličnosti u načinu izrade kamenih alatki“, rekao je Dejvis u studiji objavljenoj u časopisu Science Advances. „Sličnosti uključuju upotrebu izduženih sečiva napravljenih na različitim jezgrima i bifacijalnu obradu drugih alata, uključujući i vrhove sa drškom.“

Kada je nivo mora bio niži, Hokaido je predstavljao južni kraj ogromnog paleo-polustrva poznatog kao PSHK (Paleo-Sahalin-Hokaido-Kuril), koje se protezalo od reke Amur na krajnjem istoku današnje Rusije do japanskih ostrva. Samo uski moreuz razdvajao je tadašnji paleo-Honšu od Hokaida.

Na lokalitetima iz kasnog paleolita u tom području pronađeni su sečiva i bifacijalni alati koji neverovatno liče na one sa najranijih američkih nalazišta. Zbog toga Dejvis veruje da su pomorski narodi iz istočne Azije mogli preći Tihi okean čamcima, donoseći sa sobom svoju tehnologiju i znanje o obradi kamena.

Do sada je sprovedeno vrlo malo arheoloških istraživanja na teritoriji koja je nekada činila PSHK poluostrvo, što otežava utvrđivanje porekla prvih Amerikanaca. Ipak, staro doba i izgled kamenih projektila verovatno vrhova koplja sugerišu moguću vezu između Hokaida i prvih američkih doseljenika. Nedostatak arheoloških dokaza istovremeno dovodi u pitanje i tradicionalnu teoriju da su prvi ljudi stigli kopnenim putem kroz Beringiju, kako se najčešće veruje.

Prema tzv. Beringijskoj teoriji zastoja (Beringian Standstill Hypothesis), grupa poznata kao „drevni Beringijci“ bila je izolovana na istočnom delu regiona nekoliko hiljada godina. Međutim, Dejvis izražava skepsu prema toj teoriji.

On ističe da nema dovoljno arheoloških nalazišta iz odgovarajućeg perioda koja bi je potvrdila, kao i da postoje dokazi da je Beringija bila napuštena tokom vrhunca poslednjeg ledenog doba u vreme kada su upravo izrađivani projektili pronađeni i u Hokaidu i u Americi.

Kopneni prolaz između masivnih ledenih ploča severne Azije i današnjih Aljaske i Kanade zatvorio se pre oko 26.000 godina, što je onemogućilo prolaz tom rutom. Japanski i američki kameni projektili nastali su upravo tada, dok je taj put bio neprohodan što upućuje na mogućnost pomorskih putovanja duž obale kao alternative.

„S obzirom na odsustvo arheoloških lokaliteta u Beringiji koji datiraju iz vremena LGM-a“, rekao je Dejvis, „i prisustvo ranijih litnih sklopova koji su stariji, ali slični američkim paleolitskim oruđima, izolovana oblast PSHK-a pojavljuje se kao najlogičnije mesto gde se formirala populacija predaka prvih Amerikanaca.“