Od ratova preko konjske zaprege kod Cvetkove pijace do demokratskih promena: Šta otkriva "Nulta egzistencija: Dnevnik 1990–2006"

Na predstavljanju trećeg i poslednjeg toma umetnikovog dnevnika, kog je objavila "Agora", govoriće urednik izdanja Nenad Šaponja, književna kritičarka Slađana Ilić i priređivač izdanja Pavle Popović.

"Nulta egzistencija" je obimni dnevnički zapis književnika, dramaturga, reditelja i akademika Pavle Ugrinova. Nastajao je tokom šest decenija umetničkog stvaralaštva Ugrinova - počev od njegovog dolaska u Beograd 1946. godine, osnivanja Ateljea 212, do rada na Radio Televiziji Beograd. U prvom delu beleži, ne samo postavku kultne predstave "Čekajući Godoa", već i poznanstva sa Stojanom Ćelićem, Oskarom Davičom, Dušanom Matićem, Mihizom, Radomirom Konstantinovićem, Lazom Vozarevićem, Ljubom Tadićem, Dobricom Ćosićem. Tu su i zapisi sa suđenja Draži Mihailoviću, pa iscrpnu dokumentaciju studentskih protesta 1968. godine...

U drugom tomu hvata se ukoštac s periodom velikih promena, od 1973. do 1989. godine, dakle od donošenja novog Ustava 1974, pa smrti Josipa Broza, objavljivanja Memoranduma SANU i osnivanja Udruženja nezavisnih pisaca Jugoslavije. Takođe, seća se i slučajnih susreta sa Ivom Andrićem, tu je i prepiska sa Borislavom Pekićem, zapisi o audio-scenskim interesovanjima Mirka Kovača, pa gurmanskim egzibicijama sa Filipom Davidom ili noćima provedenim u ciganskoj čardi sa Radomirom Konstantinovićem.

Delo je svedočanstvo važnih kulturno-političkih događaja i dokumentuje razvoj društva i umetnosti posleratnog doba do početka 21. veka, kroz prizmu autentičnog stvaraoca.

Poslednji, treći tom prati godine ratova i raspada Jugoslavije, od 1991. do 2006. godine. Ugrinov beleži osnivanje "Beogradskog kruga" kao i raskol među ovdašnjim intelektualcima. Kroz zapažanja o knjižarskim izlozima, scenama iz tramvaja, pojavi novih malih zanatskih radnji, kao i konjskih zaprega oko Cvetkove pijace, Ugrinov "crta" sliku društva u vreme hiperinflacije, ali i sve ono što se desilo nakon tog mračnog razdoblja - pre svega demokratske promene s početka 21. veka.

Usled pogoršanog zdravstvenog stanja Pavle Ugrinov napušta javni život i posvećuje se isključivo pisanju. Pre odlaska na bolničko lečenje završava i treći deo dnevnika "Nulta egzistencija".

Trotomno izdanje "Nulta egzistencija" pruža jedinstven uvid u istorijske, umetničke i društvene tokove druge polovine 20. veka, ali i intimni pogled na stvaralački proces jednog od važnih svedoka epohe.

Pavle Ugrinov, rođen kao Vasilije Popović 15. aprila 1926. godine u Molu, u Bačkoj, ubraja se među najznačajnije srpske prozne pisce. Ostao je upamćen i kao jedan od osnivača kamerne scene Atelje 212 u Beogradu, koja je 1956. godine otvorena njegovom režijom avangardne predstave "Čekajući Godoa" Samjuela Beketa, prvom postavkom ovog komada u ovom delu Evrope.

Bio je urednik dramskog i serijskog programa Radio televizije Beograd tokom zlatnog perioda TV drame do odlaska u penziju 1991. godine. Uporedo s uredničkim radom posvećuje se književnom stvaralaštvu pod pseudonimom Pavle Ugrinov.

Objavio je više od dvadeset knjiga. NIN-ovom nagradom ovenčan je za roman "Zadat život", Oktobarskom nagradom za "Carstvo zemaljsko", a bio je i redovni član SANU.

Preminuo je 2007. u Beogradu u 81. godini.