Umro kultni gej pisac Edmund Vajt

Mnogi romani, kratke priče i eseji Edmunda Vajta dobili su hvalospeve kritičara, a nekoliko knjiga postali su i bestseleri, piše "Njujork tajms".

Roman "Forgetting Elena" iz 1973. godine "Njujork tajms" je opisao kao "neverovatan prvi roman, opsesivno razbarušen, ali opet neobično lep". Njegov drugi roman, "Nocturnes for the King of Naples" (1978) objavljen je u formi pisma koje mladi gej muškarac šalje svom preminulom bivšem ljubavniku.

U knjizi "A Boy's Own Story" (1982), koja govori o coming out-u tokom 1950-ih godina, narator je tinejdžer koji ima velike sličnosti sa samim Vajtom u mladosti. Među ostale poluautobiografske knjige spadaju "The Beautiful Room Is Empty" (1988) i "The Farewell Symphony" (1997). Obe knjige prate istog neimenovanog protagonistu tokom odrastanja 1960-ih godina, a zatim kroz užas AIDS-a i kasniju poznu dob.

Vajt je objavljivao i eseje i memoare. Možda najpozitivnije kritike dobila je knjiga "My Lives" (2005), u kojima se osvrće na prvih 65 godina života, a podeljena je u poglavlja  među kojima su "Moji šrinkovi", "Moje kurve" i "Moji plavušani". Životom u Njujorku tokom 1960-ih i '70-ih bavio se u knjizi "City Boy" (2009), a životom izvanj Njujorka u "Inside a Pearl: My Years in Paris" (2014).

Autor je i biografija francuskih pisaca Žana Ženea, Marsela Prusta i Artura Remboa.

Tokom godina koje je proveo istražujući i pišući knjigu "Žene" ("Genet", 1994), obišao je mnoge lokacije kojima se bavi u knjizi. Čest saputnik bio mu je Iber Soren, mladi francuski arhitekta za kojeg je govorio da je "ljubav njegovog života" i koji je umro od side 1994. godine.

Vajt je autor dela "Joy of Gay Sex" (1977), neke vrste knjige uputstava nastale na osnovu bestselera iz 1972. "The Joy of Sex", koja je bila senzacija kada je objavljena, ali je kasnije postala prevaziđena kada je strah od HIV-a smanjen, a seks uz zaštitu postao mnogo rašireniji.

Edmund Vajt je iza sebe ostavio supruga Majkla Kerola.