Mesta visokog rizika u Grčkoj: U ovim delovima se zemlja stalno "trese", a turisti uglavnom kasno saznaju za to

Snimci razornog zemljotresa na Kritu mnoge turiste naveli su da se zamisle u susret letnjoj sezoni, posebno nakon nedavne evakuacije Santorinija, takođe zbog niza zemljotresa. 

Učestalost zemljotresne aktivnosti u Grčkoj je čini šestom u svetu i prvom u Evropi po šteti koju uzrokuju zemljotresi. To je zbog nekih jedinstvenih geoloških karakteristika, uzrokovanih pomeranjem tektonskih ploča u regionu istočnog Mediterana.

Područje za koje stručnjaci smatraju da je najsklonije zemljotresima jeste duž obala zapadne Grčke, od Krfa do zapadnog Krita. U tim regionima se generalno može javiti velika destruktivna seizmička aktivnost, piše Greek reporter.

Grčki rased

Međutim, ceo čuveni „grčki rased“ je zona zemljotresa, počevši od ostrva Lefkada, pa se proteže preko mora sve do Rodosa. Zemljotresi u ovom području mogu biti jačine od 7 do 7,5 stepeni Rihterove skale.

Područje je prag kontakta i konvergencije afričke i evrazijske litosferske ploče, pri čemu prva tone polako, ali stalno, brzinom od oko 4,5 cm godišnje ispod druge. I upravo je to pomeranje ploča u južnom Egeju glavni uzrok većine zemljotresa u Grčkoj.

Prema istraživanjima, postoje tri područja u grčkom rasedu gde je seizmička aktivnost česta i može prouzrokovati  velika razaranja.

Problematične oblasti - ostrva Jonskog mora

U prvoj oblasti, severno od ostrva Lefkada, seizmička aktivnost je posledica kompresivnih sila koje deluju približno u pravcu istok-zapad, normalno na obalu zapadne Grčke.

Poslednji veliki zemljotres koji je pogodio Lefkadu, 2015. godine, ostavio je desetine povređenih, dve osobe su poginule, a materijalna šteta dostigla je desetine miliona evra.

Druga oblast, koja se nalazi južno od ostrva Kefalonija, čini zapadni deo Grčkog luka. Seizmička aktivnost tamo je posledica konvergencije Afričke i Egejske ploče i spuštanja prve ispod druge.

Rezultat ovog spuštanja je seizmička aktivnost na onome što naučnici nazivaju srednjom dubinom (žarišne dubine zemljotresa veće od 60 km) ispod Peloponeskog poluostrva i istočno u područje Kiklada.

Ostrva Kefalonija, Zakintos i Itaka u Jonskom moru pogodio je snažan zemljotres jačine 6,2 stepena Rihterove skale 1953. godine, koji je uništio 27.569 kuća od ukupno 33.000 kuća koje su postojale na ova tri ostrva.

Treće seizmičko područje nalazi se između prva dva, u širem području Kefalonije, od Zakintosa do Lefkade. Seizmička aktivnost se tamo uglavnom manifestuje duž grebena koji ide od severoistoka ka jugozapadu. Ukupno relativno kretanje u blizini ovog raseda je oko 25 mm godišnje.

Karakteristike seizmičke aktivnosti u zapadnoj Grčkoj uključuju veliki broj zemljotresa male i srednje magnitude praćenih jakim, razornim zemljotresima. Dakle, uprkos činjenici da je magnituda velikih zemljotresa u ovom području nešto manja nego u drugim delovima Grčke, ukupni seizmički rizik je očigledno veći zbog učestalosti zemljotresa koji mogu izazvati katastrofe.

Od Krita do Rodosa

Pored gore pomenutih ostrva Jonskog mora, Korintski zaliv i Južni Krit takođe su u fokusu seizmologa. Čitav ovaj region, od južnog Krita do Rodosa, pogođen je geološkom formacijom koja se naziva Anadolski rift i zbog čega može da bude na udaru veoma jakih zemljotresa.

Ova posebna seizmička aktivnost tera Tursku da se kreće na zapad, ka Egeju, brzinom od 25 milimetara godišnje, duž Severnog Anadolskog rifta. Egejsko more zapravo takođe prati ovo kretanje, napredujući istom brzinom kao i Evropa duž Severnog Egejskog rova na zapadu.

Međutim, istovremeno se Egejsko more širi i ka jugu, brzinom od oko 10 milimetara godišnje. Zbog toga, brzina klizanja na jugu dostiže oko 35 mm godišnje, krećući se približno u pravcu severoistok-jugozapad.

Kako se Afrika kreće ka severu, brzinom od 10 milimetara godišnje, brzina konvergencije između afričke litosferske ploče i Egejske ploče je oko 45 milimetara godišnje, što rezultira kontinuiranim širenjem Egejskog mora.