Ovako je izgledala lepota u starom Beogradu pre 120 godina: Evo šta se nosilo i kada su žene počele da se šminkaju

Na samom početku 20. veka, kozmetika je bila rezervisana za mali krug privilegovanih. Dame iz imućnih porodica nabavljale su parfeme i pudere iz evropskih metropola poput Beča i Pariza, najčešće preko ekskluzivnih radnji u centru grada. Mirisi prestižnih kuća nisu bili samo estetski izbor, već i diskretan pokazatelj društvenog statusa.

Tokom tridesetih godina dolazi do preokreta. Kozmetika izlazi iz zatvorenih salona i postaje deo svakodnevice. Otvaraju se prve savremene parfimerije i drogerije, a novine počinju da objavljuju reklame za kreme, pudere i ruževe. Na policama se tada već mogu naći proizvodi nemačkih i austrijskih proizvođača, ali i sve popularniji Max Factor, čija se šminka povezivala sa glamuroznim svetom filma.

U centralnim gradskim ulicama nalazile su se najuglednije parfimerije, mesta gde su Beograđanke dolazile ne samo zbog kupovine, već i zbog iskustva. Ponuda je obuhvatala luksuzne proizvode iz zapadne Evrope, ali i širi asortiman dostupniji različitim slojevima društva. Ipak, za mnoge su ti proizvodi i dalje predstavljali nedostižan luksuz.

Istovremeno, razvijala se i domaća proizvodnja. U okviru apoteka nastajali su prvi lokalni preparati – kreme, losioni i puderi, često spravljani po pažljivo čuvanim recepturama. Ti proizvodi nisu imali glamur velikih brendova, ali su imali poverenje kupaca.

Veliki uticaj na ideale lepote imao je film. Žene su želele da liče na glumice koje su gledale na bioskopskim platnima, pa je šminka postajala način izražavanja i približavanja tom idealu.

Nakon Drugog svetskog rata dolazi do nove faze. Promene u društvu utiču i na odnos prema luksuzu, ali potreba za negom ostaje. Kozmetika postaje dostupnija široj populaciji, a razvija se i domaća industrija. Fabrike i farmaceutske kompanije počinju da proizvode sapune, kreme i losione koji su često imali i praktičnu, zdravstvenu funkciju.

Šezdesete i sedamdesete godine donose pravu eksploziju stilova i boja. U Beogradu se tada već bez poteškoća mogu kupiti maskare, senke i lakovi za nokte iz inostranstva. Robne kuće uvode posebna odeljenja za kozmetiku, dok domaći proizvođači prate svetske trendove i nude proizvode po pristupačnijim cenama.

Priča o šminki u Beogradu mnogo je više od priče o kozmetici. Ona govori o promenama u društvu, o ženama koje su tražile balans između tradicije i savremenosti, ali i o gradu koji se, kroz male rituale svakodnevnog ulepšavanja, neprestano razvijao i menjao.

Izvro: Kaldrma