Preminuo legendarni Mišo Kovač

Kako saznaje Index, Mišo je preminuo oko 15.30 u svom domu u Splitu. Pre smrti izrazio je želju da bude sahranjen u Zagrebu.

Rođen je 16. jula 1941. godine u Šibeniku, u vreme italijanske okupacije. Odrastao je u ulici iz koje su potekle još dve velike muzičke karijere – Vice Vukova i Arsena Dedića. Sa Dedićem će decenijama kasnije snimiti duet „Mi smo lišće s iste grane“.

Za mikrofon se odlučio sa 16 godina, nakon što je čuo nastup šibenskog pevača Ljube Lučeva. Završio je srednju industrijsku školu za tapetara, a 1961. godine podelio je prvo mesto na takmičenju „Prvi glas Šibenika“ sa Mirkom Vukšićem. Za nagradu je izabrao singl Elvisa Prislija, muzičara koji će obeležiti njegovu karijeru.

Ženio se tri puta – Ljubicom Komadinom, Anitom Baturinom, bivšom mis Jugoslavije, sa kojom je dobio sina Edija i ćerku Ivanu, i Lidijom Pintarić, sa kojom je ostao do kraja života.

Jugoton, 1964. godine

Nakon odsluženja vojnog roka u Beogradu preselio se u Zagreb. Na takmičenju u Karlovcu izveo je pesmu „I Can't Stop Loving You“ Reja Čarlsa i privukao pažnju producenata. Prvi nezvanični nastup imao je u jesen 1964. godine u zagrebačkoj Gradskoj kavani, a iste godine potpisao je ugovor sa Jugotonom. Njegova prva ploča bila je obrada Čarlsove pesme „Ne mogu prestati da te volim“.

Uspeh je stigao brzo. U leto 1965. nastupio je na festivalu Melodije Jadrana, a status zvezde donela mu je pesma „Više se nećeš vratiti“ iz 1969. godine, koju je napisao tada mladi Đorđe Novković. Singl je prodat u gotovo 190.000 primeraka i bio je druga najprodavanija ploča Jugotona te godine. Sa pet ploča prodatih u više od 250.000 primeraka, Kovač je 1969. postao najprodavaniji pevač te izdavačke kuće. Saradnja sa Novkovićem trajala je sve do kompozitorove smrti 2007. godine.

Brkovi i „My Way“

Pobedom na Splitskom festivalu 1971. godine sa pesmom „Proplakat će zora“ postao je najpopularniji pevač u Jugoslaviji. Iste godine zamalo je poginuo u saobraćajnoj nesreći kod Zadra. Brkove, koji će postati njegov zaštitni znak, pustio je kako bi prikrio ožiljak iznad gornje usne.

Nakon oporavka, 1972. godine u Njujorku je gledao nastup Elvisa Prislija u Medison skver gardenu. Izvođenje pesme „My Way“ ostavilo je na njega trajan utisak. Decenijama kasnije, u razgovoru sa Aleksandrom Stankovićem, taj trenutak opisao je rečima da se tada „pesma spojila s nebom“.

Usledile su dve decenije najvećeg uspeha, tokom kojih su nastale pesme „Drugi joj raspliće kosu, a ja je volim“, „Ostala si uvijek ista“, „Ako me ostaviš“, „Sutra mi sude“, „Odavno više ne plačem zbog tebe“ i „Ti si pjesma moje duše“.

Pet puta proglašen je pevačem godine, a 1989. godine i ličnošću godine u Jugoslaviji. Ostvario je i filmsku ulogu – 1972. godine glumio je uz Radu Šerbedžiju u filmu „Poslijepodne jednog fazana“.

Najteže godine

Devedesete godine donele su mu najteži životni period. Godine 1992. njegov šesnaestogodišnji sin Edi smrtno je stradao u Zagrebu, pod nerazjašnjenim okolnostima.

Nakon Edijeve smrti održao je veliki koncert pod nazivom „Noć svijeća“ na splitskom Poljudu, pred 50.000 ljudi. Posle koncerta objavio je da više neće nastupati. Ipak, nije održao obećanje.

Osim sina, tokom devedesetih izgubio je majku i mlađeg brata. Nakon nekoliko godina borbe sa depresijom, Mišo je u januaru 1999. godine u Zagrebu pucao sebi u grudi. Ipak, preživeo je.

Vratio se koncertom u Domu sportova, snimio nove albume i duete sa ćerkom Ivanom, a ponovo je pobedio i na Splitskom festivalu. Iz tog perioda posebno se izdvaja pesma „Dalmatino“. Godine 2012. dobio je Porina za životno delo.

Politika

Uoči prvih višestranačkih izbora izjavio je za „Nedjeljnu Dalmaciju“: „Ako ovi dođu na vlast, za mene ovde više nema mesta“, misleći na HDZ. Kasnije je nastupao za tu stranku i bio u prijateljskim odnosima sa Franjom Tuđmanom.

Svedočio je i na suđenju Ivi Sanaderu u aferi Fimi Media, u kojoj je tužilaštvo tvrdilo da su njegovi nastupi tokom predizborne kampanje plaćani iz crnih fondova HDZ-a, novcem koji mu je isplaćivao Mladen Barišić. Kovač je te nastupe objašnjavao odlukom svog sina Edija, koji je bio član stranke od 1990. godine.

Kako ćemo ga pamtiti

Ipak, ostaće upamćen po jednoj slici – naočare, brkovi, lančići i podignute ruke, dok mu je mikrofon spušten, a hiljade ljudi pevaju umesto njega.

Iza njega ostaje diskografski opus kakav niko na hrvatskoj muzičkoj sceni nije ponovio – srebrna, zlatna i dijamantska izdanja, niz festivalskih pobeda i pesme koje su decenijama nadživele ploče na kojima su objavljene.