Šta respirator radi organizmu

Ona je objasnila da se zbog otežanog disanja ili čak gušenja, kao posledice plućnih promena i komplikacija u kovidu, pre svega smanjenog snabdevanja kiseonikom, neki oboleli bukvalno bore za kiseonik forsirajući disanje.„Stanje tih pacijenata među kojima su i tzv. kritično oboleli, procenjuje se zavisno od odnosa udahnutog kiseonika i postignute koncentracije kiseonika u plućima, od rastegljivosti pluća zahvaćenih kovid promenama, i drugih parametara. Među takvim pacijentima su neki koji moraju biti stavljeni na respirator, gde sama mašina ‘diše’ umesto pacijenta i obezbeđuje dopremanje neophodnog kiseonika do dubokih delova pluća“ objasnila je svojevremeno za Nova.rs dr. Jovanović.Prema njenim rečima, samo smeštanje u jedinicu intenzivne nege obolelih od kovida, zavisi od puno faktora „na osnovu kojih se izračunavaju skorovi koji ukazuju na veličinu rizika od lošeg ishoda i na potrebu stavljanja na invazivnu mehaničku ventilaciju (respirator)“.Ona je upozorila da sada već dostupni obimni podaci iz literature nalažu izbegavanje ranog stavljanja na respirator, ukoliko je to, naravno, moguće.„Invazivni model ventilacije tj. ta mehanička ventilacija na respiratoru menja mehaniku disanja kod pacijenta i može da dovede do niza komplikacija“ naglašava.Takođe, postoji i značajan problem nakon prestanka potrebe za respiratorom, kako odvojiti tog pacijenta od respiratora i postići da dovoljno dobro spontano diše i dobija tako dovoljno kiseonika.„Danas se savetuje, ukoliko je to opravdano, pre svega primena neinvazivnih tipova ventilacija koje pomažu disanje, tako pružajući tzv. respiratornu podršku, da dopre dovoljno kiseonika do pluća obolelog koji spontano diše: primena jako visokih doza kiseonika pomoću posebnih aparata (HFNC) i primena neinvazivne mehaničke ventilacije obično pomoću posebne maske (NIV)“, objasnila je ona svojevremeno.

Bolesnici na neinvazivnoj mehaničkoj ventilaciji, prema njenim rečima, zahtevaju detaljan monitoring i nadzor osoblja da bi se očuvala njihova bezbednost i na vreme podigao nivo respiratorne podrške ukoliko je to potrebno.„Preuranjena kao i odložena intubacija tj. stavljanje na respirator može da utiče na dalji klinički tok. Ovo je jedan od ključnih momenata u lečenju mehaničkom ventilacijom. Sama odluka da li bi kod određenog obolelog pacijenta trebalo da se primeni neki tip neinvazivne ventilacije ili pak mora da se primeni invazivna mehanička ventilacija tj. stavljanje na respirator, treba da sprovodi konzilijarni tim, sačinjen od lekara specijalista odgovarajućih oblasti, pre svega anesteziologa – inteziviste koji preuzima lečenje pacijenta u jedinici intezivnog lečenja, pa i postavlja definitivnu odluku o intubaciji“ precizirala je dr.Jovanović.Preporučena je, kako je objasnila, mehanička ventilacija u tzv. prone poziciji (ležanje na trbuhu) u trajanju od 12-16h dnevno, sa dokazanim dobrim efektima.„Sprovođenje konzilijarnih vizita, konsultativnih pregleda i terapijskih smernica od strane anesteziologa, infektologa, pulmologa kao i specijalista određenih užih mediciskih oblasti, pažljivo praćenje stanja intubiranog pacijenta i značajnih nalaza je obavezni deo rada sa pacijentima na respiratoru“ dodala je.Upozorila je tada u razgovoru za Nova.rs da je značajan aspekt, često i najveći problem, kako odvojiti tog pacijenta od respiratora nakon prestanka potrebe za respiratorom, i postići da dovoljno dobro spontano diše i dobija dovoljno kiseonika.„Tu je bitno skraćivanje dužine trajanja mehaničke ventilacije uz stalnu dnevnu procenu mogućnosti odvajanja od mehaničke ventilacije sa smanjivanjem sedacije u kojoj oboleli inače mora biti dok je na respiratoru. Fizikalna terapija i dobro vođena nega pacijenta spečavaju i smanjuju mogućnost za nastanak većih komplikacija tokom lečenja, a njihova uloga je ključna i za brzi oporavak i kvalitet života obolelog“ zaključilae dr Jovanović za Nova.rs.