Piše Ana Lalić: Ne idem ja iz Srbije, već vi idete na robiju

Moje gostovanje u „hrvatskom podkastu“ zapravo je bio jednosatni intervju s kolegom Ladislavom Tomičićem za njegovu emisiju „Zavidavanje“, koja se emituje na VIDA TV. Sedište televizije je u Zagrebu, a njen vlasnik je Srpsko narodno vijeće (SNV). I čovek bi pomislio da je upravo to „trigerovalo“ personu Vučinić – činjenica da su „srpski“ mediji u Hrvatskoj ipak mediji, za razliku od „srpskih“ medija u Srbiji – pa da mi zbog toga zameri što „pričam o Srbiji u Hrvatskoj“. Međutim, persona Vučinić se ne bavi činjenicama (jer činjenice umeju da demantuju i pokvare dobar spin), niti gubi vreme da presluša bilo čiji intervju dat „Hrvatima“, za koje je svojevremeno javno izjavila da su „obolela nacija“. A to verovatno zna iz prve ruke jer je „živela u Hrvatskoj i ima određene kontakte tamo“. Koje mi sada, eto, velikodušno stavlja na raspolaganje.

Ovde je persona Vučinić već zadobila moju pažnju. Naime, kako ta vedeta vojvođanskog SNS-a, nekadašnja gradska sekretarka za obrazovanje, a danas predsednica Skupštine grada, tačno misli da mi „sredi“ legalan boravak u EU? Kod koga to u Hrvatskoj će se „potruditi da me zadrže i prime“? Da li su to iste štele preko kojih njena stranka „sređuje“ sve u Srbiji? Kao što su, recimo, „sredili“ da dvojica kineskih špijuna netragom „pobegnu“ iz kućnog pritvora u Srbiji? Kao što su „sredili“ građevinske dozvole za rekonstrukciju nadstrešnice? Savamalu? Beograd na vodi? Kao što su „sredili“ skidanje zaštite sa Generalštaba? Dolazak Rio Tinta? Smenu komandira SAJ-a? Kao što su „sredili“ Jovanjicu?

Ovo nabrajanje moglo bi ići u nedogled, gospođo Vučinić. I razumljivo je i na srpskom i na hrvatskom jeziku koji, kako ste istakli, „ćućkam kao prava Hrvatica“. Ali koliko god se vi trudili da zamenite teze, moj je posao da vas vratim na činjenice. A činjenice govore sledeće: u našoj zemlji traju jedanaestomesečni protesti izazvani upravo tim vašim burazerskim „sređivanjem“, koje nas je dovelo do ekonomskog ropstva, bezakonja, haosa, društvenog i civilizacijskog kolapsa, a na kraju nam se i fizički sručilo na glavu i ubilo 16 ljudi. Uprkos svemu nabrojanom - ja ne želim da odem iz Srbije. Ja, kao i većina građana, želim da živim u državi u kojoj vođenje države po mafijaškom menadžmentu "sređivanja“ više nikada neće biti moguće. Između ostalog i zato što ćete svi vi „s kontaktima“ za sređivanje biti lustrirani – pod uslovom da pre toga ne završite na robiji.