Iznenađujuća nova studija pokazuje da ljudsko telo emituje svetlost koja nestaje kada umremo - ove slike su dokaz

Izuzetan eksperiment na miševima i listovima dve različite biljne vrste otkrio je direktan fizički dokaz prilično jezivog fenomena „biofotona“ koji prestaje sa smrću. To govori da sva živa bića, uključujući ljude, doslovno mogu da svetle dok su zdravi… sve dok to više ne budu.

Eksperiment su sproveli istraživači sa Univerziteta u Kalgariju i Nacionalnog istraživačkog saveta Kanade, piše Science Alert.

Na prvi pogled nalazi mogu delovati pomalo na ivici nauke. Teško je ne povezati istraživanja bioloških elektromagnetnih emisija sa odbačenim paranormalnim tvrdnjama o aurama i zračenju koje navodno okružuje živa bića.

Pored toga, čak i teoretski, vidljivi talasni opsezi svetlosti koje proizvode biološki procesi trebalo bi da budu toliko slabi da ih lako zasene intenzivni elektromagnetni talasi iz okruženja i toplotno zračenje koje stvara naš metabolizam – što čini veoma izazovnim precizno merenje na celom telu.

Ipak, fizičar Vahid Salari sa Univerziteta u Kalgariju i njegov tim tvrde da su upravo to uspeli da zabeleže – emisiju ultrabledih fotona (ultraweak photon emission – UPE) koju proizvode živi organizmi, u snažnom kontrastu sa emisijom njihovih neživih tela, kao i kod nekoliko biljnih listova.

Nauka iza biofotona i sama potiče iz kontroverzne ideje. Mnogobrojni biološki procesi jasno proizvode svetlosne efekte kroz hemiluminiscenciju. Decenijama se beleži spontano isijavanje svetlosnih talasa dužine između 200 i 1.000 nanometara, čak i kod manje očiglednih reakcija među raznim vrstama živih ćelija – od tkiva kravljeg srca do bakterijskih kolonija.

Jedan od verovatnih izvora ove radijacije su reaktivne vrste kiseonika koje ćelije proizvode kada su izložene stresu – poput toplote, toksina, patogena ili nedostatka hranljivih materija.

Na primer, dovoljna količina vodonik-peroksida može dovesti do hemijskih reakcija u mastima i proteinima koje podižu elektrone na viši energetski nivo, a zatim se oni vraćaju u osnovno stanje, emitujući jedan ili dva fotona visoke energije.

Mogućnost da se na daljinu prati stres u određenim tkivima kod svih ljudi ili životinja – ili čak kod biljaka i bakterijskih uzoraka – mogla bi postati moćan, neinvazivan alat za istraživanja i dijagnostiku.

Kako bi utvrdili da li se taj proces može proširiti sa izolovanih tkiva na cele organizme, istraživači su koristili CCD kamere sa pojačivačima elektrona da bi uporedili najslabije emisije svetlosti miševa – prvo dok su bili živi, a zatim nakon smrti.

Četiri miša su pojedinačno stavljana u tamnu kutiju i snimana sat vremena dok su bili živi, a zatim su eutanazirani i snimani još jedan sat. Čak i nakon smrti tela su održavana na telesnoj temperaturi kako bi se eliminisao uticaj toplote kao varijable.

Istraživači su otkrili da mogu da registruju pojedinačne fotone iz vidljivog spektra koje su emitovale ćelije miševa pre i nakon smrti. Razlika u broju tih fotona bila je jasna – nakon smrti usledio je značajan pad u UPE.

Slični rezultati su dobijeni i kod biljaka Arabidopsis thaliana i Heptapleurum arboricola. Kada su listovi bili izloženi fizičkim povredama i hemijskim agensima, rezultati su jasno pokazali da reaktivne kiseonične vrste mogu zaista biti izvor blagih svetlosnih emisija.

„Naši rezultati pokazuju da su povređeni delovi listova bili znatno svetliji od neoštećenih delova tokom svih 16 sati snimanja“, navode istraživači.

Ovaj eksperiment podstiče nagađanja da bi najnežniji eterični sjaj koji proizvode ćelije pod stresom možda jednog dana mogao da nam otkrije da li nam je zdravlje bukvalno – sjajno.

Istraživanje je objavljeno u časopisu The Journal of Physical Chemistry Letters.