"Da li je Tito zaista umro": Oporo svedočanstvo o vremenu samovlašća i megalomanije

Pre nekoliko meseci, tačnije u maju navršilo se 45 godina od smrti Josipa Broza Tita. Period Titove vladavine još uvek nije u potpunosti sagledan i rasvetljen. Pogledi su različiti, često strasno suprotstavljeni, kao i sećanja onih koji su živeli u tom periodu. Postavlja se pitanje - Da li je Tito zaista umro?

I dok danas ima onih koji misle da se Tito nije politički upokojio i da Brozov duh i dalje vlada Srbijom, tu su i oni koji veruju da je s njegovom odlaskom 1980. pokopan bolji život.

No, još pedesetih godina 20. veka jedan italijanski novinar i književnik, Stefano Tera koji je bio dopisnik tamošnjih medija iz Jugoslavije dok nije proteran odavde, zabeležio je svoje viđenje Titove vladavine. I ono je sabrano u knjizi "Tri godine s Titom", koja je objavila izdavačka kuća "Oksimoron".

I "Tri godine s Titom" je posebna knjiga, jer je istovremeno reportaža i politički pamflet s autobiografskim elementima koji je približavaju žanru memoara. U njoj je Stefano Tera pokušao da ocrta portret Jugoslavije na početku Titovog režima, izbegavajući propagandističku uslovljenost koja karakteriše reportaže mnogih njegovih kolega sa Zapada koji su boravili u Jugoslaviji u istom periodu, zabeležio je, između ostalog u predgovoru knjige Enriko Davanco.

Pronicljivo svedočanstvo publiciste i pripovedača Stefana Tere, jedinog italijanskog dopisnika iz Jugoslavije, koji je radio istovremeno za "La Stampu", RAI i agenciju ANSA, u jeku Tršćanske krize podeljeno je u nekoliko poglavlja. U njima Tera pokušava da pruži odgovor na pitanja - ko je Tito; da li igra dvostruku igru; kakvi su njegovi odnosi s Moskvom, Zapadom, Trstom, ili - kako se živi u Jugoslaviji...

Iz izdavačke kuće "Oksimoron" napominju da je knjiga oporo svedočanstvo o vremenu samovlašća i megalomanije, osvajačkih ambicija, bede i straha, nejednakosti, neravnopravnosti, svuda prisutne tajne policije, kožnih mantila i najlona...