Nabijene emocije uz maestralnu igru i pokret: Dva komada na BFI koji nikog nisu ostavili ravnodušnim

Ukupno 15 kompanija iz 11 zemalja izvodi 20 predstava.

- Svesni smo da pozorište nije samo puka zabava nego istinska strast i uteha - bekstvo u svet lepote, inteligencije i nedostižnog, ali i da traži ozbiljan rad. Festivali žive onolko koliko traju entuzijazam i energija onih koji stoje iza njih - rekla je Aja Jung, osnivač i direktor Beogradskog festivala igre.

Festival poziva na otkrivanje nove energije, estetike, kretivnosti i novog ugla posmatranja. Jung je sugerisala otvoreniji pristup prema plesu i spremnost gledalaca da ga kao takvog prihvatimo jer se i mi sami na taj način menjamo. Program festivala je raznolik u koreografskim i scenskim pristupima - od baleta, savremene igre, hip-hopa do modernog cirkusa.

Izdvojile su se dve odlične predstave. Prva od njih “Dragi sine…”, čiji su koreografi Simon Repel i Saša Riva iz Ženeve, izvedena je u novom savremenom prostoru „Ložionica“ smeštenom u Beogradu na vodi.

Posledice ratnih sukoba

Komad prati porodicu - majku, oca i njihovog sina - čiji se životi raspadaju kada sin odluči da ode u rat. Sve počinje u zamrznutom vremenu kao porodični portret. Prošlost odražava snove i planove jednog života. Sadašnjost je zaustavljena u tišini - majka gaji nadu dok pokušava da napiše pismo svom sinu, očekujući njegov povratak.

Pozivajući se na ratove sa njihovim strašnim posledicama publika je suočena da razmisli o krhkosti života u vremenu i društvu u kom živimo. Komad istražuje neizmerni bol roditelja usled gubitka dece. Bez reči koreografi, istovremeno i igrači Riva i Repel uz pomoć Anne Jung, prikazuju nam složenost emocija izazvanih bolom i doživljenom tragedijom uz neizmernu ljubav. Tako podižu svest o posledicama ratnih sukoba među sadašnjim i budućim generacijama.

Riva i Repel je umetničko udruženje koje su osnovali igrači Simon Repel i Saša Riva, 2020. godine. Izvođački kvaliteti, u sinergiji sa željom za stvaranjem, vodili su ih kroz saradnju tokom koje su stvarali novi rečnik. Koreografski radovi utemeljeni su im na nežnosti i poetici teatra. Stilizovane slike povezane su neoklasičnim i savremenim rečnikom, kao i snažnim gestovima.

Verovatno je “Dragi sine…” jedna od najboljih predstava prve polovine festivala u kojoj se koristi minimum elemenata da se kroz maestralnu igru i pokret prikažu nabijene emocije koje nikoga ne mogu ostaviti ravnodušnim.

Novo viđenje flamenka

Drugu predstavu gledali smo u Ateljeu 212 - komad “¡VIVA!” u režiji i koreografiji igrača Manuela Linjana čija trupa je iz Madrida. Manuel Linjan hvaljen je zbog svog scenskog umeća i iskrenosti sa kojom krši pravila tradicionalnog španskog flamenka. Njegov komad na scenu izvodi muške igrače obučene u tradicionalne ženske kostime, otkrivajući različite identitete skrivene u svakom ljudskom biću. Transformacija ne podrazumeva puko maskiranje, već vodi u ogoljenost i razotkrivanje. Pored Linjana još pet igrača istražuju i pronalaze načine da se zaroni u fascinantni univerzum flamenka.

„¡VIVA!“ predstavlja pesmu o slobodi, gde se rodne uloge razbijaju stvarajući tako nove neistražene prostore. Prvi put je prikazana 2019. godine u Španiji kada je izazvala malu revoluciju u pristupu tradicionalnoj igri ali i brojna negodovanja. Koreograf i igrač Linjano je sin poznatog toreadora poreklom iz Granade i kroz igru u predstavi primećujemo borbu na nevidljivoj koridi. Igrajući flamenko svi zajedno na sceni se istovremeno nadmeću i bore kako između sebe tako i sa onim nevidljivim što nose u sebi.

Linjana smatraju pokretačkom snagom savremenog flamenka koji redefiniše odnose tradicije i inovacije. “Njujork tajms” je slikovito opisao da se igrači flamenka u predstavi „kreću između polova“.