FOTO Potpuno neočekivano: Pogledajte gde je otišao Novak nakon što je iznenada završio sezonu, na svetom mestu za Srbe pronašao mir

Svako ko je ikada kročio na Svetu goru zna da je to nešto potpuno drugačije i da je taj mir i spokoj nešto što se umnogome razlikuje od onoga što se može naći bilo gde drugde.

Upravo je to otišao da iskusi i da proveri i sam Novak Đoković. Za mnoge potpuno neočekivano odlučio je da nakon sezone u kojoj je stigao do jednog grend slem finala i osvojio titulu u Pekingu (serija 500) ode do svetog mesta za sve Srbe.

Đoković je neočekivano rano eliminisan u Parizu porazom od Rinkija Hidžikate, pa je sada dobio nešto više slobodnog vremena. Zapravo, najavio je da će se takmičiti tek u Australiji što znači da do početka januara nema takmičarskih mečeva.

O Hilandaru

Manastir Hilandar, jedan od najvažnijih duhovnih i kulturnih centara srpskog naroda, nalazi se na Svetoj gori, na poluostrvu Atos u severnoj Grčkoj. Ovaj pravoslavni muški manastir ima istoriju dugu više od osam vekova i zauzima posebno mesto u srpskoj tradiciji, ali i među svetogorskim svetinjama.

Hilandar se nalazi na severnom delu Svete gore, oko dva i po kilometra od Egejskog mora, a u hijerarhiji 20 svetogorskih manastira zauzima četvrto mesto po značaju.

Na prvi pogled, manastir više podseća na srednjovekovnu tvrđavu nego na verski objekat. Okružen je masivnim bedemima visokim i do 30 metara, koji su vekovima služili kao zaštita od gusarskih napada. Spoljni zidovi dugački su u proseku oko 140 metara, dok je prostor koji okružuju širok približno 75 metara.

Istorija Hilandara neraskidivo je povezana sa Stefanom Nemanjom i njegovim sinom Rastkom Nemanjićem, kasnije Svetim Savom. Manastir je postojao i pre njihovog dolaska, a prvobitno se vezuje za grčkog monaha Georgija Hilandarija. Ipak, upravo su ga Stefan Nemanja, koji je u monaštvu dobio ime Simeon, i Sveti Sava obnovili 1198. godine, čime je Hilandar postao jedno od najvažnijih uporišta srpske duhovnosti.

Stefan Nemanja preminuo je u Hilandaru 1199. godine, a manastir je tokom narednih vekova nastavio da se razvija zahvaljujući podršci srpskih vladara.

Kralj Stefan Uroš I značajno je utvrdio manastir 1262. godine, dok je kralj Milutin ostavio naročito dubok trag u njegovoj istoriji. Početkom 14. veka, oko 1320. godine, na mestu stare crkve podignut je novi hram posvećen Vavedenju Presvete Bogorodice.

Poseban procvat Hilandar je doživeo za vreme cara Dušana, kada je Sveta gora bila pod njegovom vlašću. Taj period smatra se jednim od najuspešnijih u istoriji manastira, kako u duhovnom, tako i u materijalnom smislu.

Tokom vekova osmanske vladavine Hilandar je uspevao da opstane zahvaljujući pomoći brojnih dobrotvora. U 16. veku značajnu podršku pružali su ruski carevi i moldavski kneževi, dok su u 17. veku važnu ulogu imali srpski patrijarsi iz Peći.

Obnavljanjem srpske državnosti početkom 19. veka dodatno su ojačane veze između Hilandara i Srbije, koje su nastavljene do današnjih dana.

Jedan od najtežih trenutaka u novijoj istoriji manastira dogodio se 2004. godine, kada je katastrofalan požar uništio veliki deo manastirskog kompleksa. Nakon toga započeta je dugotrajna i zahtevna obnova oštećenih građevina.

Ipak, značaj Hilandara daleko prevazilazi njegovu arhitekturu i istoriju. Ovaj manastir vekovima predstavlja jednu od najvećih riznica srpske kulture, pismenosti i pravoslavne duhovnosti.

Zahvaljujući posebnom položaju i autonomiji Svete gore, Hilandar je u velikoj meri bio zaštićen od razaranja koja su tokom istorije pogodila brojne druge srpske manastire. Upravo zbog toga u njemu je sačuvana izuzetno vredna zbirka starih rukopisa, ikona, fresaka i drugih istorijskih dragocenosti.

Zbog svoje uloge u očuvanju srpske srednjovekovne baštine, Hilandar se često smatra jednim od najvažnijih mesta u istoriji srpske pismenosti i obrazovanja, a pojedini ga nazivaju i pretečom prvog srpskog univerziteta.

Od 1988. godine Hilandar se, zajedno sa ostalim svetogorskim manastirima, nalazi na Uneskovoj listi svetske kulturne baštine, kao deo zaštićene celine Svete gore Atos.

Na čelu manastira nalazi se iguman Metodije Marković, dok Hilandar i danas ostaje jedan od najprepoznatljivijih simbola srpske istorije, vere i kulturnog identiteta.