Slavna glumica i još slavniji reditelj bili su savršen par, živeli su 10 godina u dva stana spojena stepenicama, a razlog njihovog raskida ostao je tajna

Odrastala je u strogoj porodici u kojoj je često osećala emotivnu udaljenost i neravnopravan odnos u poređenju sa svoja dva starija brata. Takvo detinjstvo, kako je kasnije sama opisivala, ostavilo je dubok trag i uticalo na njen pogled na život, ali i na odluku da glumu izabere kao prostor slobode i bekstva.

Još kao tinejdžerka je počela da se bavi scenskim radom, a već sa 14 godina zakoračila je u svet glume. Kasnije je završila Nacionalnu akademiju dramskih umetnosti u Rimu 1953. godine, nakon čega započinje profesionalni put kroz pozorište i manje televizijske i filmske uloge. U tom periodu, razvijala je izražen dar za komediju, koji će kasnije postati jedan od njenih zaštitnih znakova.

Jedan od ključnih trenutaka u njenoj karijeri dogodio se kada je sredinom pedesetih godina angažovana na sinhronizaciji za film Mikelanđela Antonionija „Krik“. Tada je započeo odnos koji će obeležiti i njen život i istoriju evropskog filma. Antonioni je ubrzo u njoj prepoznao glumački potencijal i umetničku posebnost.

„Imala sam priliku da započnem karijeru sa čovekom velikog talenta, ali i „duhovnog, punog života i entuzijazma“, priznala je glumica u jednom intervjuu.

Iz profesionalne saradnje razvila se i emotivna veza koja je trajala gotovo čitavu deceniju. Zajedno su ostvarili četiri filma koja su kasnije ušla u istoriju - „Avantura“ (1960), „Noć“ (1961), „Sumrak“ (1962) i „Crvena pustinja“ (1964). Ovi filmovi ne samo da su definisali Antonionijev autorski izraz, već su i Moniku Viti učvrstili kao međunarodnu filmsku zvezdu.

Njen rad je nagrađen i Zlatnim globusom 1961. godine, a kritika je posebno isticala njen specifičan izraz lica, suptilnu emocionalnost i sposobnost da prenese unutrašnje nemire likova koje je tumačila.

Od novca koji je zaradila od filma "Avantura", kupila je stan u Rimu, a Antonini se uselio u stan iznad njenog. Njihovi stanovi bili su povezani unutrašnjim stepenicama.

Njihova veza je završena nakon jedne decenije ljubavi.

Kasnije se Monika Viti okrenula italijanskoj komediji, gde je igrala uz najpoznatija imena tog vremena, uključujući Alberta Sordija, Vitorija Gasmana i druge velike glumce. Njena sposobnost da se premešta između drame i komedije učinila ju je jedinstvenom pojavom u italijanskom filmu. Među zapaženim ostvarenjima u kojima je glumila, nalazi se i uloga u filmu „Devojka sa pištoljem“, kao i međunarodni projekti poput „Modesti Blejz“ iz 1966. godine.

Tokom sedamdesetih, sarađivala je i sa evropskim autorima, među kojima je i Luis Bunjuel, u filmu „Fantom slobode“ iz 1974. godine. Povremeno je radila i na pozorišnim projektima, a okušala se i u pisanju i režiji, iako bez većeg uspeha u tim oblastima.

U jednom intervjuu je o svom odnosu prema glumi rekla:

"Kada sam sa 14 godina zaključila da mi je dosta života, shvatila sam da mogu da glumim, da nastavim da se pretvaram da sam neko drugi i da makar malo nasmejem ljude na pozornici i ekranu".

Nakon raskida sa Antoninijem, jedno vreme je bila u vezi sa direktorom fotografije Karlom di Palmom, a 2000. godine se udala za reditelja i snimatelja Roberta Rusa, sa kojim je prethodno dugo živela. Tokom devedesetih, povukla se iz javnog života, a kasnije je objavljeno da boluje od Alchajmerove bolesti, zbog koje je potpuno prestala sa radom.

Poslednje godine života provela je povučeno u Rimu, daleko od javnosti i filmske scene. Preminula je 2. februara 2022. godine, ostavljajući iza sebe bogat opus i status jedne od najuticajnijih glumica evropskog filma.