Zbog supruge je napustio posao u pošti, a onda postao prvi pevač sa zlatnom pločom u Jugoslaviji: Životna priča čuvenog Predraga Cuneta Gojkovića

Tokom karijere koja je trajala gotovo sedam decenija snimio je više od hiljadu pesama za arhiv Radio Beograda, objavio 52 singl-ploče i više albuma, održao koncerte širom sveta i dobio gotovo sva najznačajnija priznanja koja jedan estradni umetnik može da dobije. Na godišnjicu njegove smrti publika ga se seća po pesmama koje su obeležile nekoliko generacija, ali i po životu koji je bio ispunjen velikim uspesima, teškim periodima i bezrezervnom podrškom porodice.

Predrag Gojković rođen je 6. novembra 1932. godine u Kragujevcu. Kada je imao četiri godine porodica se preselila u Beograd, u Ulicu Grčića Milenka na Crvenom krstu, gde je proveo detinjstvo i mladost.

Nadimak Cune dobio je još kao dečak. U emisiji „Balkanskom ulicom“ objasnio je da ga je majka često dozivala rečima: „Odi da te majka cune“, pa je taj porodični nadimak ostao uz njega i kasnije postao njegovo umetničko ime.

Nakon osnovne škole, završio je Osmu mušku gimnaziju na Crvenom krstu. Među školskim drugovima bili su i budući glumci Velimir Bata Živojinović i Danilo Bata Stojković. Nakon gimnazije upisao je Trgovačku akademiju, ali studije nije završio, jer je muzika postala njegov glavni životni poziv.

Prvi javni nastup imao je još kao sedmogodišnjak. Na priredbi „Prelo na selu“, održanoj u Kolarčevoj zadužbini 1939. godine, pevao je u duetu sa sestrom Ankom. Iako je tada bio dete, taj nastup predstavljao je početak karijere koja će trajati narednih 67 godina.

Važan korak napravio je 1948. godine, kada je prvi put pevao za Radio Beograd. Priliku mu je pružio Žarko Milanović, pravnik i muzičar koji je imao sopstveni orkestar. Upravo od njega Cune je učio pevanje, pravilnu dikciju, ponašanje pred mikrofonom i odnos prema publici. Istovremeno je iskustvo sticao pevajući po kafanama u Vršcu, Smederevu, Mostaru i Beogradu. U to vreme na repertoaru su uglavnom bile meksičke pesme, po kojima je u prvim godinama karijere postao prepoznatljiv.

Pre nego što je uspeo da živi isključivo od muzike, radio je kao činovnik u pošti. Kasnije je pričao da je dugo razmišljao da li da napusti siguran posao, a da je presudnu ulogu imala njegova supruga Leposava, koja ga je nagovorila da se potpuno posveti pevanju. Godinama kasnije kroz šalu je govorio da bi, da nije bilo nje, verovatno i dalje radio u pošti i udarao pečate.

Prvi veliki uspeh ostvario je kao član ansambla Milije Spasojevića. Sa pesmom „Halisko“ osvojio je drugo mesto na festivalu „Šest dana kancona“ u Milanu, nakon čega su usledili nastupi na festivalima zabavne muzike u Beogradu, Zagrebu i Opatiji. Međutim, prekretnica u njegovoj karijeri dogodila se 1962. godine kada je snimio pesmu „Kafu mi, draga, ispeci“. Numera je za svega nekoliko meseci postala prva zlatna ploča u istoriji Jugoslavije i Balkana. Posle tog uspeha sve više se okretao narodnoj muzici, sevdalinkama i starogradskim pesmama, koje su kasnije postale njegov zaštitni znak.

Iste godine dogodila se još jedna važna promena u njegovom privatnom životu. Na svoj trideseti rođendan, 6. novembra 1962. godine, oženio se Leposavom, sa kojom je ostao u braku do kraja života. Dobili su dve ćerke, Natašu, rođenu 1964. godine, i Katarinu, rođenu 1967. godine, koja je kasnije izgradila uspešnu glumačku karijeru.

Sredinom šezdesetih godina, u trenutku kada je bio jedan od najpopularnijih pevača u Jugoslaviji, otišao je na turneju po Sjedinjenim Američkim Državama. Turneja se produžila, pa je u Americi ostao gotovo tri godine. Tamo je publici predstavljao veoma raznovrstan repertoar, pevajući ruske, jevrejske, francuske, španske, meksičke i domaće pesme. Nastupao je širom zemlje i stekao veliku popularnost među publikom koja ga je doživljavala kao pevača sa prostora tadašnje Jugoslavije.

Po povratku u Jugoslaviju suočio se sa problemima koji su privremeno usporili njegovu karijeru. Pojedini mediji proglasili su ga „četničkim pevačem“, zbog čega su njegove pesme jedno vreme bile zabranjene na radiju i televiziji. Kasnije je govorio da mu je taj period teško pao, ali da je posle dve ili tri godine dobio potpunu profesionalnu satisfakciju. U međuvremenu su mu dodeljeni Orden rada sa zlatnim vencem, Estradna nagrada Jugoslavije i druga priznanja, a ponovo je nastavio da nastupa širom zemlje.

Tokom šezdesetih i sedamdesetih godina bio je redovan učesnik najvećih muzičkih festivala u tadašnjoj Jugoslaviji. Nastupao je na „Beogradskom proleću“, „Beogradskom saboru“, festivalu „Ilidža“, „Pesmi leta“, „Hit paradi“, „Zlatnoj tamburici“, festivalu u Vogošći, kao i na Kupu pevača u Parizu. Na mnogim od tih manifestacija osvajao je prve i druge nagrade, potvrđujući status jednog od najcenjenijih interpretatora tog vremena.

Jedan od događaja koji je ostao zabeležen u istoriji jugoslovenske estrade dogodio se 26. marta 1971. godine u hotelu „Jugoslavija“. Tada je organizovano muzičko nadmetanje pod nazivom „Ko zna više“, u kojem su učestvovali Predrag Cune Gojković i Miodrag Mile Bogdanović. Dvojica pevača više od 15 sati pevala su narodne pesme, pokušavajući da pronađu numeru koju protivnik ne zna. Na kraju je pobedu odneo Cune, koji je poneo titulu najboljeg poznavaoca narodnih pesama.

Pored pevanja, okušao se i kao glumac. Igrao je u prvoj jugoslovenskoj televizijskoj seriji „Servisna stanica“, zatim u serijama „Naše priredbe“ i „Pozorište u kući“, kao i u filmovima „I bog stvori kafansku pevačicu“ i „Jagode u grlu“. Za ulogu u filmu „Jagode u grlu“ nagrađen je na Filmskom festivalu u Nišu kao najbolji naturščik. Nastupao je i u pozorištu – u Narodnom pozorištu pevao je u opereti „Slepi miš“, dok je u Ateljeu 212 učestvovao u predstavi „Sveti Georgije ubiva aždahu“.

Osamdesetih godina bio je jedan od voditelja popularne emisije „Folk parada“, koju je vodio zajedno sa Predragom Živkovićem Tozovcem i Zlatom Petković. U tom periodu često je nastupao sa Tozovcem, Miroslavom Ilićem, Lepom Lukić i drugim poznatim izvođačima, dok je sa Tozovcem i Miroslavom inastupao i u sastavu „Tri majstora“.

Tokom karijere održao je koncerte u najznačajnijim koncertnim dvoranama širom sveta. Nastupao je u dvorani „Čajkovski“ u Moskvi, pariskoj „Olimpiji“, Linkoln centru u Njujorku i Sidnejskoj operi, a pevao je i u filharmonijama svih tadašnjih sovjetskih republika i autonomnih pokrajina.

Krajem devedesetih pokrenuo je serijal koncerata „Cune i prijatelji“, u okviru kojeg je sa afirmisanim i mladim muzičarima nastupao u gradovima širom Srbije. Godine 1999. koncertom u Sava centru obeležio je 50 godina umetničkog rada, dok je četiri godine kasnije održao koncert u Kolarčevoj zadužbini, gde je kao dečak prvi put izašao pred publiku.

Za gotovo sedam decenija karijere snimio je 52 singl-ploče, više albuma i koktel-izdanja, dok je za muzički arhiv Radio Beograda zabeležio više od hiljadu pesama – od izvorne narodne muzike do meksičkih i evergrin numera. Povodom pola veka rada, PGP RTS je 1999. godine objavio trostruki CD „Zapisano u vremenu“, na kojem se nalazi 55 njegovih pesama.

Poslednje veliko priznanje za života dobio je 6. novembra 2015. godine, kada mu je, povodom 83. rođendana i 67 godina karijere, u Kamenoj sali Radio Beograda uručen Zlatni mikrofon. Iste godine izjavio je da više neće nastupati i time zvanično završio pevačku karijeru dugu gotovo sedam decenija. Tokom života dobio je i Nagradu za životno delo, priznanje Vukove zadužbine, status istaknutog estradnog umetnika, dok je 2018. godine posthumno odlikovan Zlatnom medaljom za zasluge.

Njegov privatni život bio je daleko od očiju javnosti. Sa suprugom Leposavom proveo je više od pet decenija u braku, a često je isticao da mu je upravo ona bila najveća podrška tokom karijere.

Posle gotovo sedam decenija provedenih na sceni, Predrag Cune Gojković se poslednjih godina života povukao iz javnosti zbog zdravstvenih problema. Godinama je bolovao od dijabetesa, imao je problema sa cirkulacijom i povišenim krvnim pritiskom, a 2013. godine doživeo je moždani udar koji je značajno uticao na njegovo zdravstveno stanje. Zbog toga je prestao da nastupa i sve više vremena provodio u porodičnom domu.

Predrag Cune Gojković preminuo je 21. jula 2017. godine u Beogradu, u 85. godini života. Sahranjen je nekoliko dana kasnije u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu, gde počiva pored prijatelja iz detinjstva Velimira Bate Živojinovića.

Na sahrani su se okupili članovi porodice, prijatelji, kolege i brojni poštovaoci. Poslednji ispraćaj protekao je uz zvuke violine i pesmu „Kafu mi, draga, ispeci“, koja je obeležila njegovu karijeru.